Dankzij slimme sensoren kunnen cliënten zich vrijer bewegen.

Binnen de geneeskunde vind ik ouderen de mooiste doelgroep. Oudere mensen hebben een heel leven achter de rug met de nodige bagage. Ze zijn kwetsbaar geworden. Ik vind het een uitdaging hen een zo goed mogelijke kwaliteit van leven te bieden in de tijd die ze nog voor zich hebben. En daarnaast rondom het levenseinde passende medische zorg te bieden.

Wij handelen altijd met respect voor de cliënt en diens voorgeschiedenis. De interactie is vaak met een lach, maar soms ook met een traan. Ook met de naasten van de cliënt houden wij zorgvuldig contact: zij kennen de cliënt het beste. Aan de opname gaan vaak intensieve mantelzorg en moeilijke momenten vooraf. Die zorg overhevelen, een naaste verhuizen naar een verpleeghuis, is heftig. Dat willen wij secuur begeleiden. Ook kijken we als Specialist Ouderengeneeskunde op verzoek van de huisarts steeds vaker mee in de thuissituatie om te bepalen wat we daar al voor ouderen kunnen betekenen.
 
Om de veiligheid van cliënten met een uitgebreide neurocognitieve stoornis (dementie) te verbeteren maar ook de bewegingsvrijheid zo groot mogelijk te houden, zetten we slimme sensoren (domotica) in. Hierdoor kunnen cliënten, ondanks hun kwetsbaarheid, vrij bewegen door het huis en in de tuin, waar dit voorheen niet mogelijk was.
 
Als behandelend Specialist Ouderengeneeskunde in een centrum kun je cliënten langer volgen en een langere behandelrelatie opbouwen tot het eind. Met het zorgteam en ons interdisciplinaire behandelteam proberen we het verschil voor cliënten te maken. Zodat ze, ondanks hun beperkingen in mobiliteit en cognitie, nog zoveel mogelijk kunnen genieten. Veelal met humoristische situaties, als een cliënt heel ad rem of nog onverwacht adequaat reageert. En daarmee zichzelf en de anderen een grote glimlach bezorgt. Met het team voor elkaar krijgen dat de cliënt zich prettig voelt, dat motiveert mij.