Levensles: 'Ik ben blij dat ik positief ben ingesteld'

Anita Boshuizen (63) heeft de ziekte Multiple Sclerose en woont inmiddels zes jaar in De Hanepraij, onderdeel van Zorgpartners Midden-Holland. Vijftien jaar lang nam haar vriend Jan alle zorgtaken op zich, maar eind januari overleed hij. Ondanks alles gaat Anita niet bij de pakken neer zitten: “Je moet plezier maken en veel lachen, dat is heel belangrijk.”

ie een bezoekje brengt aan Anita, gaat opgewekt weer naar huis. Buiten in haar rolstoel rookt ze rustig een sigaretje. Of het nu de Rotterdamse opvoeding is of niet, haar positieve inborst is nooit ver te zoeken. Maar wanneer Jan ter sprake komt, vloeien de tranen rijkelijk. “Hij is op 29 januari overleden”, vertelt ze geëmotioneerd. “Het was zo’n goede gozer, hij deed alles voor me. Hij stond altijd voor me klaar en kwam hier iedere dag langs. Maar hij kon niet meer.”

Rechtdoorzee
Tot zes jaar geleden woonde Anita samen met Jan. Naarmate haar zorgvraag toenam, kostte het Jan steeds meer moeite haar te helpen. “Er moest continu iemand bij haar zijn”, vertelt maatschappelijk werker André Kuijvenhoven. “Jan heeft dit lang geprobeerd, maar het werd steeds moeilijker. Toen Anita naar De Hanepraij verhuisde, kwam hij altijd op bezoek. Iedereen kent ‘m hier. Hij wilde dat de zorg zo goed mogelijk was voor Anita, en kon daarin behoorlijk rechtdoorzee zijn. Dat was niet altijd makkelijk, maar hij deed het met de beste bedoelingen.”

Een mooi voorbeeld hiervan is de deur naar het terras. “Daar zat altijd een deur die je met de hand moest openen”, vertelt Anita. “Voor mensen in een rolstoel is dat gewoon niet te doen. Daar stoorde hij zich altijd aan.” André vult aan: “Dat is echt iets waar Jan zich hard voor heeft gemaakt. Hij vertelde tegen iedereen dat dit anders moest. En met succes, want er zit nu een automatische deur met een knop. En eerlijk is eerlijk: dat is voor iedereen handiger, ook voor medewerkers die met een dienblad naar buiten gaan. Ik noem het de erfenis van Jan, waarmee hij echt iets blijvends heeft achtergelaten. Een teken van zorg en betrokkenheid: niet alleen voor Anita, maar voor iedereen hier.”

Vertrouwen
Anita luistert er lachend naar, maar ook met een traan. “Zo was hij”, zegt ze geëmo- tioneerd. Het verdriet om zijn overlijden is nog vers. “Hij had een ziekte aan zijn hersenstam. Zijn spieren werden steeds zwakker, hij kon bijna niet meer lopen en zijn spraak ging hard achteruit. Soms klonk hij als een dronken man.” Jan verloor zijn kracht, maar won de mogelijkheid om
zelf te beslissen over het einde. André: “Hij heeft mij in vertrouwen verteld dat hij euthanasie wilde. Op zijn verzoek hebben we dat stilgehouden voor Anita, hij wilde haar er niet mee belasten. Twee weken voor zijn dood hebben we het samen verteld aan Anita. Dat was heel emotioneel.” Anita: “Het is jouw leven, jongen, heb ik tegen ‘m gezegd. Als jij het zo wil, moet je het doen. Ik begrijp het heel goed.”

Nadat hij Anita had ingelicht, deed Jan iets bijzonders: hij bedankte iedereen in De Hanepraij voor de goede zorgen. “Hij was niet de makkelijkste, maar sprak zijn vertrouwen in ons uit”, vertelt André. “Dat was bijzonder voor iedereen hier. Hij kon Anita met een gerust hart bij ons achterlaten. En het mooiste compliment vond ik dat hij mij vroeg om samen met hem Anita in te lichten. Dat is een van de meest indrukwekkende dingen die ik heb meegemaakt. Een week voor zijn dood, hebben we Anita naar Jans huis gebracht. Dat was haar wens: nog één keer logeren bij Jan. Heel mooi dat we dat konden regelen.”

Onder de mensen
Hoe blijf je positief na zo’n ingrijpende gebeurtenis? Want hoewel het verdriet aan de oppervlakte ligt - mede als symptoom van haar ziekte MS - lacht Anita wat af. “Zo ben ik gewoon. Ik ben graag onder de mensen. Als er hier thuis iets te doen is, dan ga ik erheen. Je moet plezier maken en veel lachen, dat is heel belangrijk. Dat is misschien een beetje makkelijk van mij, maar ik heb het zo geleerd. Ik ben positief ingesteld, dat zit in m’n DNA. Daar ben ik heel blij mee.”

Wanneer De Hanepraij een bewoners­ vakantie organiseert, twijfelt niemand eraan of Anita van de partij is. “Dat was geweldig afgelopen jaar”, vertelt ze. Ook André weet het nog goed: “We hebben echt genoten, we zaten met elkaar in Brabant. Er was ook een man bij die vaak depressief is. Die hebben we heel de dag zien lachen dankzij Anita. Ze geeft kleur aan haar eigen leven, en aan dat van anderen.”

Speciale dame
André Gillieron is de mentor van Anita, en luistert mee met een glimlach. Op de achtergrond zorgt hij ervoor dat zaken rondom de zorg voor Anita goed geregeld zijn. “Ik vind het fantastisch om dit voor haar te kunnen doen. Het is een speciale dame, een beetje de koningin van het huis. Ze maakt overal een praatje en helpt zo andere bewoners ook enorm. Haar enthousiasme is winst voor iedereen. Als je zelf niet zo spraakzaam bent of lastig contact maakt, dan is het fijn als er iemand zoals Anita binnenkomt. Ze heeft ook altijd een complimentje paraat.” Anita: “Zo is het, schat. Je doet het harstikke goed hoor.”

Zelfs na grote verliezen blijft Anita geloven dat er nog veel te winnen is in de toekomst, dat past nu eenmaal bij haar. “De toekomst wordt goed, zolang ik mensen om me heen heb. Iedereen hier is zo lief en aardig voor me. Er zijn nog zoveel dingen die ik kan doen, zoals op vakantie gaan en genieten. Daar kijk ik naar uit.” 

Levensles

Wie levenservaring opdoet, leert levenslessen. Daarom vragen we iemand uit de doelgroep: welke levensles heeft jou gelukkiger gemaakt? Anita vertelt over haar levensles.

Dit artikel komt uit het Zorgpartners Magazine: een nieuwe start. Wil je het hele magazine lezen? Klik dan hier.​