Bekend: 'Door sport werd ik weer blij'

Wie Esther Vergeer (44) zegt, zegt winnen. Ze werd zeven keer paralympisch kampioen, bleef tien jaar op rij ongeslagen en groeide uit tot een van de succesvolste sporters die Nederland heeft gekend. Maar haar levensverhaal begint niet met winst: als 8-jarig meisje belandt ze in een rolstoel en moet ze zichzelf opnieuw uitvinden.

Op moment van spreken komt Esther net terug uit Italië. Als chef de mission was ze verantwoordelijk voor de Nederlandse ploeg tijdens de Paralympische Spelen. Het is een rol die haar op het lijf geschreven is. “Het was heel leuk”, vertelt ze enthousiast. “Je werkt er jaren naartoe met NOC*NSF. Qua organisatie is het vlekkeloos verlopen en ook op sportief gebied heel goed. Ik kijk er trots op terug. Nederland is negende geworden op de medaillespiegel, dat is echt een mooie prestatie.”

Naast haar werk als chef de mission is Esther directeur van het ABN AMRO Open. Daar- naast geeft ze presentaties en is ze de oprichtster (en bestuurslid) van de Esther Vergeer Foundation. “Daarmee zetten we ons in voor kinderen met een beperking of chronische ziekte. We zorgen ervoor dat al deze kinderen een passende plek vinden bij een sportclub bij hen in de buurt. We zijn er om de weg te wijzen, maar willen ook graag sport op de agenda krijgen binnen de zorg. We hebben onder meer de Esther Vergeer Foundation sportpoli gerealiseerd in alle academische kinderziekenhuizen. Wij geloven er echt in dat als je snel gaat bewegen
of sporten, dit helpt bij acceptatie, je zelfstandigheid en zelfvertrouwen. Precies de dingen die je nodig hebt in de rest van je leven.”

Confronterend
Esther spreekt uit ervaring. Op haar achtste belandt ze in een rolstoel na een operatie die nodig was door een bloedvatafwijking in haar rug. Er volgt een heftige periode. “Je verliest je fysieke kunnen, je benen doen het niet meer. Daar moet je mee om leren gaan. Het raakt aan alles: je plek in de maatschappij, op school en in relatie tot vrienden. Je wordt anders bekeken. Het is confronterend, niemand heeft daar een draaiboek voor.” In het revalidatiecentrum komt ze in aanraking met sport. Het blijkt voor Esther dé manier om iets wat ze heeft verloren, terug te winnen. “Ik hervond mezelf door sport”, zegt ze. “Ik werd er sterker van, en doordat ik sterker werd kon ik bijvoorbeeld met m’n handbike naar school. Ik leerde mezelf en m’n lichaam opnieuw kennen en ontdekte wat ik wel en niet kon. Heel kort gezegd: ik werd weer blij van sport.”

Tennistalent
Al snel is duidelijk dat er met Esthers balgevoel niets mis is. Het resulteert uiteindelijk in paralympisch goud bij tennis tijdens de spelen in Sydney in 2000. Het staat haar nog helder voor de geest: “Je werkt er heel bewust naartoe, en als je dan wint: dat is zo’n boost voor je zelfvertrouwen. Je hebt er zo hard voor gewerkt, samen met de mensen om je heen. Het was een heel bijzonder moment.”

Waar haar winnaarsmentaliteit vandaan komt? “Bij mij is het zo gegroeid omdat ik dit van kleins af aan al doorleef. Mijn ouders spelen ook een grote rol en hebben me heel erg geholpen een mindset te creëren waarin je niet bang bent om dingen te proberen. Ze zeiden: ga maar spelen met andere kinderen. Als je uit je stoel valt, probeer je er weer in te komen. Die houding vormt de basis. Ik was echt aan het ontdekken hoe ik dingen op een andere manier kon doen dan eerst. Daar hoort ook bij dat je niet bang moet zijn om te falen of hulp te vragen.”

Wijzer en sterker
Vijf jaar geleden krijgt Esther opnieuw zwaar nieuws te verwerken. Ze is net moeder geworden als er borstkanker wordt geconstateerd. “Ik dacht wel een paar keer: heb ik nog niet genoeg gehad? Tegelijkertijd word je er ook wel wijzer en sterker van. Het is een eyeopener geweest: wat vind ik belangrijk? Waar wil ik me voor inzetten? Je komt erachter wie echt belangrijk voor je zijn, en daar steek je dan al je energie in. Natuurlijk zakt even de wereld onder je voeten vandaan, maar ik ben ook iemand die doorpakt. Ik geloof in mijn eigen kracht én in de expertise van mensen om me heen. Ik had eind vorig jaar m’n laatste controle en ik ben helemaal schoon.”
 
Nu haar sportcarrière ten einde is, klinkt er geen volkslied meer na het winnen van goud.
Maar er zijn genoeg andere momenten van winst in het leven. Af en toe slaat ze recreatief een balletje en ze geniet als haar dochter slaagt voor haar A-diploma. “Of als ik vanuit de Foundation een gezin spreek dat met onze hulp weer een stapje verder is gekomen. Dat is voor mij hele grote winst.”

Verrijking
Heel soms denkt Esther nog aan hoe het zou zijn zonder een dwarslaesie. “Mijn dochter is nu zes jaar. Het was leuk geweest om met haar te kunnen klimmen, of van de glijbaan te gaan. Aan de andere kant: ze ziet ook dat niets vanzelfsprekend is. Dat zie ik als een verrijking van haar leven. Ik word wel eens aangesproken op straat. Dat vindt mijn dochter dan soms heel stom, maar soms zegt ze ook: ‘Mam, jij was de beste tennisster van de wereld’.” Met een glimlach: “Ik denk wel dat ze dan trots is.”

Dit artikel komt uit het Zorgpartners Magazine: een feestelijke tijd. Wil je het hele magazine lezen? Klik dan hier.