Lees voor

Werkgroep Goede Doelen van Zorgpartners

23 januari 2018

Verslag van het WERKBEZOEK in RWANDA

De meesten weten inmiddels dat ik in november namens Zorgpartners in Rwanda ben geweest.

Een bijzondere ervaring, waar ik nog steeds met mijn gedachten bij betrokken ben.

Het kleine landje Rwanda bestaat ongeveer uit 1000 heuvels, bergen of vulkanen! En het kent een enorme diversiteit in natuurschoon, waar we maar een klein deel van hebben gezien.

Het is er verrassend schoon, zowel in steden als langs de wegen. Alle Rwandezen werken op één of andere manier mee in de gemeenschap, mede door de overheid ingesteld.

Het ziekenhuis in Kibogora was verrassend groot en bestaat uit meerdere oude en nieuwe gebouwen. Een hele klus om de weg te ‘leren’ kennen tussen de vele patiënten en familieleden die op het terrein rondlopen en daar eten koken of de was voor hun zieke familielid doen….

Dit keer was er een groot team aanwezig, maar alleen de drie verpleegkundigen zijn er van het begin tot het einde geweest. Florence uit het Maasstad Ziekenhuis gaf bijna alle lessen. Thekla uit de Hanepraij heeft ook les gegeven. Ik ben vooral de assistente geweest, omdat we vooraf te kort tijd hadden om de lessen te verdelen. Ik heb me wel over de reanimatiepop Annie ontfermd… Die hebben we veel gebruikt bij de leerling-verpleegkundigen.

Na deze eerste werkweek, met vooral veel kennismakingen met het leven in Kibogora Hospitaal, zijn we op zaterdag naar Rubengera gereden. Dat ligt ongeveer 130 km terug, oftewel ruim twee uur rijden. Opnieuw viel ons op hoe goed de gloednieuwe hoofdweg is. Hoewel het niet druk is met verkeer , is het wel druk met lopende Rwandezen langs de weg. Vaak onderweg naar de kerk of de markt, hun marktwaar op hun hoofd dragend. Zowel door man en vrouw, jong en oud.

We zijn op bezoek gegaan bij de zusters van het Diaconessen-gemeenschap in Rubengera. Deze zusters hebben allen een goede opleiding genoten en doen heel veel goed werk in de omgeving. Zo hebben ze een volledige timmerwerkplaats voor jongeren opgezet, waar zij vakbekwaam opgeleid worden tot timmerlieden. Daarnaast runnen de zusters een conferentiecentrum, een boerderij, sociaal werk, verpleegkundige zorg en nog veel meer.

Al met al dames waar ik ontzag voor heb gekregen! Ik was vooral verrast door twee prijsuitreikingen voor de beste belastingbetalers van Rwanda!

We sliepen in een kraakschoon centrum, omringd door mooie tuinen. Op zondag gingen we natuurlijk mee naar de kerkdienst, die in het teken van de Dag van de Diaconessen stond. Veel verschillende koren, zingen, preken, en nog meer wat deze dienst tot een lange zit maakte op een simpel bankje.. zo bijzonder!

De werkweek begon, zoals elke dag, in de kerkzaal om 7.00 uur. Na deze dienst worden beleidsmededelingen gedaan en de verpleegkundige overdracht door de nachtdiensten. Daarom worden de lessen aan de gediplomeerden meteen hierna gehouden, zodat de nachtdiensten ook aanwezig kunnen zijn. Zij hebben namelijk accreditaties nodig voor hun licentie, en dat loopt lekker snel op tijdens onze aanwezigheid!

Dinsdag werd een andere dag voor Thekla en mij: op bezoek bij drie ouderen uit het Social Care Project welke door Zorgpartners wordt ondersteund. We gingen samen met een maatschappelijk werkster en een gepensioneerde verpleegkundige op stap, de wijk in. Heuveltje op en heuveltje af, zoals Rwanda nu eenmaal is. We kwamen in lemen huisjes, waar meubeltjes staan en een echt bed met matras. Dat is het resultaat van het werk van Social Care Project! De huur wordt betaald en basisinventaris aangeschaft, zodat de ouderen niet meer op de vochtige grond hoeven te zitten of slapen. Iedere cliënt krijgt minimaal één maal per maand bezoek van dit team en een basis hoeveelheid voedsel (bonen, rijst, zout bijv.). Een matras is mooi, maar als de cliënt incontinent is.... hoe ziet het er dan uit? Nat! Dus lag deze bij het echtpaar buiten te drogen. Er is geen stromend water; het moet per jerrycan gekocht worden! Maar als je weinig geld hebt.... wat dan? Die vraag hield ons bezig en nemen we mee naar Nederland. Hoe kunnen we dit probleem aanpakken?

Een goede gewoonte van buitenlandse gasten is het geven van een presentje. Dat hebben we gedaan in de vorm van een plaid en handdoek met wat lekkers er bij. De nachten kunnen namelijk koel en vochtig zijn. Het was een prachtig gezicht om te zien dat ze blij waren met het kado.

We zagen de armoede van dichtbij, eveneens de liefdevolle zorg die via het Social Care Project geboden wordt. Deze dag bij de oude Rwandezen thuis heeft veel indruk gemaakt.

Maar de cliënt in het ziekenhuis heeft ons tot een volgende hulpvraag gebracht. Deze oude man had een hersenbloeding gehad en kon niet meer slikken. Hij was opgenomen om te revalideren, wat niet meer lukte. Hij was door zijn familie verlaten, maar een dorpsgenoot zorgde voor hem. De familie brengt namelijk het voedsel en geeft dit aan de zieke. De man verslikte zich, kreeg een longontsteking en mocht na een paar dagen antibioticabehandeling naar huis. Maar daar herhaalde het probleem zich opnieuw, dus weer opname. Wat nu? Via een infuus kreeg hij wel vocht toegediend, maar geen voeding.

De arts vertelde dat men hem liever naar huis liet gaan om daar te sterven. Sterfgevallen in het ziekenhuis worden door de overheid bekeken en leveren door het aantal 'problemen' op. Tja.... daar stonden we dan. In ons hoofd spookte het begrip 'hospice' rond, hetgeen niet in Rwanda bestaat. Er bestaan wel Gezondheidscentra, die door verpleegkundigen gerund worden. Daar is een ook kraamafdeling met nachtzorg. Zou dat misschien een goede aanknoping voor een hospice-idee kunnen worden? Zo ja, dan vraagt dat om een lange adem om dit gerealiseerd te krijgen!

We hebben in deze weken zelf kunnen ontdekken wat ontwikkelingshulp kan zijn, of zou móeten zijn: Rwandezen op weg helpen zich te ontwikkelen en hen op weg te helpen om zelf aan de slag te gaan om hun eigen problemen op hun eigen manier op te lossen!

We hebben ook gezien wat armoede doet: het verlamt de initiatieven die meestal eerst geld kosten voordat men er van kan leven. De meeste arme mensen hebben support van buitenaf nodig om op gang te komen. We hebben met eigen ogen kunnen wat dat kan opleveren!

Er lopen al veel projectjes om bijvoorbeeld meisjes te leren naaien, zoals allerlei tassen, die we ruim ingekocht hebben om hen te steunen. Ook de andere spulletjes zijn door Rwandezen gemaakt en zullen binnen Zorgpartners in verschillende locaties verkocht gaan worden. Daarnaast is er voor iedereen een mogelijkheid om op 25 januari mee te doen aan het sponsordiner in Gouda met een ludieke actie om veel geld in te zamelen voor de Goede Doelen van Zorgpartners Midden Holland. Hierover wordt binnenkort meer informatie gegeven.

U kunt trouwens ook vanuit uw stoel donateur worden...

Doet u mee?

Uw donatie vanaf 1 Euro is welkom op:

NL10RABO0116916400 t.n.v. Zorgpartners.

 Ineke Hamstra

ambassadeur Goede Doelen ZPMH

Deel deze pagina: